toziht

اصل ماجرا زیر آب است

تحولات وتغییرات امروز دنیا که باشیوع  یک ویروس ناشناخته و مشکوک به طرز عجیبی زندگی تمامی افراد بشر را تحت تاثیر قرار داده بی ارزش بودن ثروت ، جاه و مقام و پست و مرتبه را عیان کرد.

 با شیوع این ویروس ،عده ای آن را نوعی رستاخیز اجتماعی دانستند، برخی از آن به عنوان تلنگر الهی به بشر یاد می کنند و جمعی دیگر آن را نتیجه اعمال بشر می‌دانند، به هر حال این بیماری و این اتفاق مهم هر چه بود بشر را وادار به ایجاد تغییرات در سبک زندگی،  مدیریت اجتماعی ،اقتصادی وفرهنگی  خود کرد.

 از این مجال می خواهم گریزی به وضعیت رسانه ها و مطبوعات که مثل بقیه ارگان ها و اصناف و جوامع، متاثراز تغییرات و تحولاتی شده‌اند ،داشته باشم.اگرچه این تحولات در عرصه جهانی  خودنمایی میکند اما اجالتا باید نگاهی ملی و محلی به این مقوله داشته باشیم.

 قطعاً زندگی و شغل آینده  بسیاری از دست اندرکاران رسانه ها با شیوع این ویروس و گسترش این بیماری به مخاطره افتاده و اگر تدبیری شایسته اندیشیده نشود این جماعت اهل قلم درگیر مسائل و مشکلات غیرقابل حل و غیر قابل پیش بینی خواهند شد. آن هم در زمانی که رسانه ها  حرف اول را در معادلات جهانی و افکار عمومی می زنند .متاسفانه مسئولان دولتی در این ارتباط کمترین اقدام ممکن را انجام دادند و صرفاً توصیه فرمودند که فضای مجازی گسترش یابد و مردم به این فضا بیشتر روی آورند، اما متاسفانه نگاه این مسئولان به مشکل عمیق  رسانه ها  و فعالان آن نگاهی سطحی و زودگذر است. از آقایان مسئول باید پرسید تکلیف هزاران نشریه مکتوب و دست اندرکاران آن ها که در سراسر کشور با سرمایه‌گذاری کلان و امید فراوان مشغول تلاش و اطلاع‌رسانی و البته امرار معاش هستند، چه می شود؟  آیا دوباره باید شاهد بسته های حمایتی – که اصلاً خاطره خوبی از آن نداریم- باشیم؟ آیا ارائه اندکی تخفیف، مقداری یارانه و  کمی کمک مالی (آن هم به بعضیها و البته موقت) می‌تواند آینده شغلی این هزاران فعال رسانه ای را تامین کند؟ آیا ضرورت طراحی و برنامه ریزی اساسی ، که شامل تغییر در قوانین و بخش نامه ها و ضوابط می‌شود احساس نمی کنید؟ براستی  تکلیف هزاران نفر روزنامه‌ نگار قلم به دست ، توزیع کننده ، صفحه آرا ، طراح، عکاس و  ویراستار با این شرایط چه می شود؟  آیا موضوع بیمه بیکاری ،مشکل این عزیزان را برطرف می‌کند؟ آیا همه این افراد مشمول بیمه بیکاری می شوند؟ آیا هزاران نماینده نشریات سراسری که در تمام کشور مشغول کار هستند و زندگی شان را بر این اساس طراحی کرده‌اند چه می‌شود ؟ این همه پایگاه خبری که با صرف هزینه های شخصی مشغول فعالیت هستند و به هیچ ارگانی وابسته نیستند، چه میشود ؟

باید تاکید کنیم که وزارت ارشاد ودولت در برابر “تمامی ” دست اندرکاران رسانه ها مسئولیت دارد، اهالی رسانه، کارمند دولت نیستند وهمه اهالی رسانه مشمول ضوابط و بخشنامه های سختگیرانه دولتی نمیشوند،اما دولت وظیفه دارد به همه انها توجه کند. شما را به خدا مسئله عمیق رسانه ها را با تدبیر سطحی و زود گذر “بسته های حمایتی”از سر خود باز  نکنید !

 ضرورت برگزاری یک برنامه ریزی اساسی در سطح کشوری و به تبع آن استانی برای تغییر قوانین، تغییر ضوابط ،تغییر رویه ها و مهمتر از همه ،تغییر دیدگاه نسبت به رسانه، بسیار ضروری است .

امروز بحرانی که کرونا در عرصه اجتماعی و اقتصادی ایجاد کرده قطعاً آینده بدی را برای همه رقم خواهد زد مگر آنکه از امروز به فکر باشیم. مسئله رعایت  بهداشت و درمان اگر چه این روزها  در اولویت است اما هشیار باشیم که اصل ماجرا،همچون کوه یخی ، زیراب است اصل ماجرا،برنامه ریزی برای دوران پسا کرونااست.

 اگر امروز به فکر نباشیم در آینده نزدیک شاهد بحران های عظیم اجتماعی اقتصادی و فرهنگی خواهیم بود .امید که در سال جهش تولید ،شاهد جهش در تفکرات مدیریتی و تصمیم گیری باشیم.

منصور گلناری