toziht

مصاحبه خبری یا مهمانی خبری!

امروزه بزرگترین سرمایه هر دولت و کشور ، داشتن اطلاعات و در اختیار گرفتن رسانه های پر قدرت است و رسانه پر قدرت علاوه بر تجهیزات کافی مستلزم داشتن نیروی انسانی کارآزموده و هوشمند است

بهترین تجهیزات اگر در اختیار افراد غیر متخصص و بی مسئولیت قرار گیرد، هیچ تفاوتی با اسباب بازی ندارد و صرفا جنبه فخر فروشی و سرگرمی و البته اتلاف سرمایه دارد

یک رسانه اگر بخواهد با نفوذ و مقبول مخاطب قراربگیرد باید دارای نیروی انسانی مجرب ، استقلال رای، بی طرفی و خط مشی منصفانه باشد.

در کنار ابزارهای توانمند سازی برای یک رسانه ، عواملی نیز وجود دارد که موجب انحراف و سقوط یک رسانه را فراهم می سازد و اینجاست که پدیده “رسانه نما” و “خبرنگارنما “مطرح می شود.

رسانه نماها از لحاظ شکل و شمایل و در ظاهر فعالیت‌های رسانه ای انجام می دهند، اما در عمل و در واقع هیچ تاثیر مثبت و خاصیتی در امر تبادل اطلاعات و تحولات اجتماعی و سیاسی ندارند.

به قول قدیمی ها این رسانه ها همچون میرزا بنویس ها هستند که با حداقل جیره و مواجب صرفا به مجیز گویی مشغولند و برای گذران عمر، چشمشان به دست این و آن است .

این موضوع ، بسیار تلخ است اما متاسفانه واقعیت دارد و هرچه نسبت به آن بی توجهی شود،  نه تنها از تلخی آن کاسته نشده بلکه باعث سرایت این ویروس مسری به سایرین هم خواهد شد.

دامنه بروز و تسری این اشکال ، از نوع دیدگاه مسئولان اجرائی و مدیران رسانه ای تا نحوه پرداخت حق و حقوق خبرنگاران را شامل می شود. آنچه در این یادداشت مورد نظر و اشاره نگارنده قرار گرفته نحوه کسب در آمد خبرنگاراست. البته سایر موارد از جمله عملکردمسئولان روابط عمومی نیز در جای خود بسیار با اهمیت است که در فرصتی دیگر به آن پرداخته خواهد شد.

خبرنگار ، سمبل شخصیت و نمای عینی یک رسانه در جامعه است . حفظ حرمت و جایگاه حرفه خبرنگاری در درجه اول برعهده خود اوست و خبرنگار در هیچ شرایطی نباید اجازه دهد شخصیت حرفه ای او خدشه دار شود. رفتار و گفتار سخیف ، طرح سوالات بی خاصیت و غیرکارشناسی ، زد و بندهای پنهانی ، قلم فروشی ، و دریافت هدیه های بی مورد و نابجا از جمله مواردی است که شخصیت و حرمت حرفه ای و فردی خبرنگار را مخدوش می کند و رسانه متبوع و قلمش را بی خاصیت.

بسیاری از خبرنگاران ما از سلامت نفس و صداقت در کار برخوردارند، اما گاهی با بی توجهی و بی اعتنایی به عواملی که حرمت و جایگاه رفیع آنان را نشانه رفته، با عث می شوند این ویروس خطرناک مثل موریانه ، استقلال حرفه ای و شخصیت اجتماعی آنان را از درون ، نابود کند و در نتیجه آنچه می ماند ، تنها نمایی است از رسانه و خبرنگار.

وظیفه خبرنگار انعکاس و قایع و حقایق جامعه با استفاده از منابع متنوع و مطمئن خبری از جمله مسئولین است. گفتگو و مصاحبه با مسئولین (کنفرانس های خبری ) نباید تبدیل به مهمانی و دروهمی خبری شود. اجرای تشریفات و پذیرایی های  متنوع و توزیع هدیه در پایان  جلسات خبری به هیچ وجه با انجام وظایف خبرنگار نسبتی ندارد و لازم است مدیران رسانه ها و پیشتر از انان ، خود خبرنگار،  نسبت به این آفات مخرب عکس العمل نشان دهد. متاسفانه اخیرا کار به جایی رسیده که در پایان دعوت نامه های مصاحبه خبری، تاکید شده که این مصاحبه خبری با صرف نهار و اهداء هدیه ختم می شود!

واقعا ما به کجا می رویم؟!

البته همه تقصیر برگردن خبرنگار نیست و قطعا رفتار  مدیر آن رسانه در تامین معیشت خبرنگار و نوع رفتار حرفه ای او موثر است ، اما بی توجهی سایر عوامل ، نباید خبرنگار را از تخریب شخصیت حرفه ای و اجتماعی اش غافل کند.خداوند هیچ قومی را تغییر نمی‌دهدمگر آنکه آن قوم خودش را تغییر دهد.

منصور گلناری